..::: همیشه آرزوی دیدن تو را دارم :::..
کاش من هم یه تیکه ابر داشتم ...
وای خدای من ... ممکنه !؟!
بتونم سوارش بشم و از اون بالا
همه ی مردم دنیا رو ببینم ...
بهشون بگم که هر چقدر که در اوج باشند ،
خطر سقوط رو بیشتر حس می کنند ...
بگم ... درسته که از این بالا همه چیز کوچک به نظر می رسه
ولی وقتی که بهشون نزدیک میشی و کنارشون قرار می گیری ،
به عظمتشون بیشتر پی میبری ...
همچنین ... بهشون بگم که هر چقدر که بیشتر اوج میگیرند
محتاج تر خواهند شد ...
با حمله اسکندر به سوی قلمرو هخامنشیان و وقوع جنگ گرانیک ( Granikus ) در سال 331 قبل از میلاد، ایرانیان سعی کردند که با موضع گیری در ساحل نزدیک رودخانه گرانیک ( این رود به دریای مرمره می ریزد ) ، مانع عبور لشکریان اسکندر شوند .
در آغاز نبرد این گونه به نظر می رسید که غلبه با ایرانیان است، تیر اندازان ماهر ایرانی و نبوغ فرماندهی و رشادت سرداران ناموری مانند آریوبرزن عرصه را بر مقدونیان تنگ کرده و تلفات چشمگیری بر سپاهیان اسکندر وارد کرده بود ، اما این روال تداوم نداشت و موفقیت ایرانیان در پی یک اتفاق به چالش کشیده شد . بخشی از مقدونیان توانسته بودند با فرماندهی شخص اسکندر از رود گرانیک گذشته و به طور ناگهانی به قلب سپاه ایران زده و مهرداد ( داماد داریوش و سردار بخشی از سپاه داریوش سوم ) را از پای در آورند و این تاثیر نامطلوبی بر لشکریانی که تا آن روز خود را پیروز معرکه می دانستند ، وارد کرده بود .
سپاهیان ایرانی متزلزل شده و از معرکه عقب کشیدند، ولی اسکندر به تعقیب آنان نپرداخت و منتظر فرصت بهتری شد . اگر فرماندهان از موقعیت بدست آمده بهره برداری مناسبی می کردند ، می توانستند استحکامات دفاعی خود را تقویت کرده، سلاح های مناسب تری به کار گیرند و با تقویت روحی سربازان، آماده حمله قریب الوقوع دشمن غربی باشند، اما داریوش سوم در این زمینه بسیار ناتوان نشان داد .
او پس از شکست اولیه در ساحل گرانیک ، هیچ تدبیر سودمندی برای بهبود بخشیدن به شیوه های رزمی و به کار گرفتن تسلیحات موثر و انجام برنامه ریزی جدید صورت نداد و در محل ایسوس ( نزدیک خلیج اسکندرون ) در انتظار سپاهیان اسکندر مقدونی نشست.
پس از گذشت چند روز ، اسکندر که از اوضاع و احوال سپاهیان ایران اطلاعات کافی داشت و می دانست که داریوش توجهی به سخنان سرداران و مشاورانش نکرده و حتی یکی از مشاورانش به نام خاری دموس یونانی را اعدام کرده و با این رویه توانایی مقاومت ندارد ، مجددا به ایرانیان حمله آورد . اسکندر و سپاهیانش بی پروا قلب سپاه ایران را هدف قرار داده و آنان را در جناح چپ با سلاح های سنگینشان کوفتند . در این شرایط دیگر کسی یارای ماندن نداشت و بسیاری گریختند ، اما عده ای با فرماندهی آریوبرزن تصمیم به مقاومت گرفتند . او و همراهانش با رشادت و شهامتی که به خرج دادند، از رسیدن اسکندر به داریوش جلوگیری کردند و داریوش فرصت یافته که بر اسب خویش نشسته و بگریزد.
آریوبرزن و همراهانش جانانه پایداری کردند و با مشغول کردن سپاهیان اسکندر، منتظر بودند که سپاهیان ایران مجددا تجدید قوا کرده و بازگردند، اما زمان به سختی می گذشت و خبری از بازگشت لشکریان داریوش نبود ، به ناچار این آخرین مدافعان نیز مجبور به ترک میدان شدند . در یک ارزیابی کوتاه از نبرد ایسوس ، صاحب نظرتان معتقدند که چون میدان پیکار میان سپاه پارسی و سپاه مقدونی بین کوه و دریاه واقع شده و بسیار صعب العبور بود، بخش عظیمی از سپاه ایران نتوانست در عملیات جنگی توفیقی بدست بیاورد و سواره نظام قدرتمند پارسی نیز مجال جنگیدن به گونه ای که می توانست نداشت .
به هر حال پس از این نبرد ، اسکندر نبرد با داریوش سوم را ناتمام گذاشت و به مصر عزیمت کرد که هیچ منبع تاریخی به دلیل این امر اشاره ای نکرده است. فرمانروای جهان گشای مقدونی پس از فتح مصر که تقریبا بدون مقاومت انجام شد در همان سال مجددا روی به سوی ایران نهاد و با گذشتن از رود فرات و دجله در دشت سر سبز گوگامل ( Gaugmella ) نزدیک آربیل ( اربیل کنونی عراق ) ، با سپاه داریوش برخورد کرد . در این مکان سومین نبرد اسکندر و سپاه داریوش به وقوع پیوست و در آغاز جنگ با توجه به اینکه سپاه ایران دارای چندین فیل جنگی هم شده بود و نسبت به قبل بسیار ورزیده تر و توانا تر به نظر می رسید، ایرانیان توانستند در بعضی از قسمتها عرضه را بر سپاه اسکندر تنگ کنند ، ولی فرماندهی ناآگاهانه و خودخواهانه داریوش سوم ، تاثیر نامطلوبش را بر جای گذاشت و ضعف و ناشیگری او در اینجا هم باعث هزیمت لشکریان پارسی شد .
آورده اند که اسکندر مقاومت سرسختانه و پافشاری بعضی از قسمتهای سپاه ایران را که تحت فرماندهی سردارانی همچون آریوبرزن بودند دید ، جهت حمله را به سویی سوق داد که داریوش روی ارابه جنگی نشسته بود .
داریوش وقتی مشاهده کرد که او به میدان مصاف نزدیک است ، پا به فرار گذاشت و متعاقب فرار او بخشی از سپاه ایران از میدان جنگ گریختند . سپس این گریز از میدان جنگ به بخش های دیگر هم سرایت کرد و جنگ به شکست ایرانیان منتهی شد . به هر حال در این جنگ هم سربازان شجاع این مرز و بوم از روی عرق و احساس وطن پرستی و دشمن ستیزی در مقابل سپاه مقدونی تا پای مرگ ایستادگی کردند ، ولی در نهایت آنان نیز مجبور به عقب نشینی از مقابل سپاه مجهز و بسیار اسکندر شدند .
در ادامه اسکندر به شوش رسید و 50 هزار تالان طلا که در خزانه شوش بود ، تصرف کرد و سپس به سوی تخت جمشید ( پرسپولیس ) حرکت کرد . اسکندر در این مسیر به دربند پارس ( کهگیلویه فعلی ) رسید و غفلتا با آریوبرزن و سپاهیانش برخورد کرد .
آریوبرزن که در تمام جنگ های قبلی شجاعت ، دلیری و حس وطن دوستی خود را به عنوان یک سرباز متعهد نشان داده بود ، پس از نبرد ایسوس ، خود را به این منطقه رسانده بود و انتظار قوای اسکندر را می کشید . سپاه مقدونی نتوانست در مقابل آریوبرزن و همواهانش مقابله کند ، بنابراین اسکندر و لشکریانش راه کوهستانی و بیراهه را در پیش گرفته و سپس سپاه آریوبرزن را از پشت سر محاصره کرده و تمام آنان را قلع و قمع کردند . به این ترتیب یکی دیگر از سربازان شجاع این مرز و بوم جان خود و همراهانش را فدای دفاع از میهن خویش کرد .
ضمن عرض سلام خدمت تمامی دوستان و عزیزان
پیشنهادی داشتم،که امیدوارم از سوی شما عزیزان مورد موافقت قرار گیرد.
با توجه به پیشرفت روز افزون ایجاد وبلاگ ها و وب سایت های بهبهانی و افزایش چشمگیر بهبهانی نویس ها،که با هدف پیشرفت بهبهان و بیان مشکلات و ارائه نظرات در این خصوص صورت میگیرد،میخواستم روزی را تعیین کنیم تا همه با هم در یک محل جمع شده و ضمن آشنایی،در خصوص مشکلات بهبهان،مشکلات پیش روی بهبهانی نویس ها و راهکارهایی جهت حل مشکلات بحث و تبادل نظر کنیم.
دوستانی که مایل به برگزاری این نشست هستند،این مطلب را در پایگاه های خود قرار داده،و در قسمت نظرات،لینک آن را قرار دهند.
----------------------------------------------------
منتظر نظرات شما دوستان عزیز هستم:
E-Mail:info@beshirnezir.com
0935-630-5065 :شماره پیام کوتاه
منبع:http://www.beshirnezir.com
